Zastosowania ISDN

ISDN: usługi i zastosowania cyfrowe

ISDN integrował cyfrowe usługi telekomunikacyjne w ramach określonych interfejsów i procedur. W porównaniu z modemem telefonicznym zapewniał między innymi kanały B o przepływności 64 kbit/s oraz kanał D do sygnalizacji. Usługi dzieli się na dwie grupy: usługi nośne, opisujące transport informacji, oraz teleusługi, obejmujące funkcje sieci i urządzeń końcowych.

Dostęp podstawowy (BRI) wykorzystywał dwa kanały B po 64 kbit/s oraz jeden kanał D o przepływności 16 kbit/s. Dostęp pierwotny (PRI) obejmował 23 kanały B i kanał D 64 kbit/s przy 1,544 Mbit/s albo 30 kanałów B i kanał D przy 2,048 Mbit/s. Kanał D służył przede wszystkim do sygnalizacji, lecz w określonych konfiguracjach mógł także przenosić dane pakietowe.

Usługi nośne (bearer services): kanały transmisyjne

Usługi nośne określają zdolność transportową sieci ISDN. Zapewniają kanał cyfrowy między punktami dostępu, a jego atrybuty opisują między innymi tryb, przepływność i sposób transferu informacji.

• Nieograniczona usługa cyfrowa 64 kbit/s: To podstawowa usługa nośna ISDN. Zapewnia synchroniczny kanał o przepływności $64 \text{ kbit/s}$. Określenie "nieograniczona" oznacza, że sieć nie interpretuje treści bitów jako konkretnego rodzaju danych. Kanał może przenosić głos, dane komputerowe, obrazy faksowe i inne informacje zgodne z parametrami usługi.
• Usługa mowy (audio 3,1 kHz): Kanał B mógł przenosić głos w ramach usługi nieograniczonej. Ta kategoria informowała sieć, że treść ma charakter mowy, co ułatwiało dobór przetwarzania, takiego jak tłumienie echa lub konwersja cyfrowo-analogowa, przy połączeniu z tradycyjną siecią telefoniczną.
• Usługa wielokanałowa (N × 64 kbit/s): Dla aplikacji wymagających więcej niż 64 kbit/s usługa pozwalała agregować kanały B w jedno połączenie o większej przepływności. Przykładowy system wideokonferencyjny mógł łączyć dwa kanały B, uzyskując $128 \text{ kbit/s}$, albo sześć kanałów, tworząc kanał H0 o przepływności $384 \text{ kbit/s}$. Większa przepływność pozwalała przesyłać obraz z mniejszą liczbą ograniczeń.

Kategorie usług nośnych ITU-T rozróżniają usługę audio 3,1 kHz od nieograniczonej transmisji cyfrowej. Kategorie wielokrotnościowe obejmują profile 2 × 64, 384, 1536 i 1920 kbit/s, a dostępna przepływność zależy od dostępu i interfejsu.

Teleusługi: aplikacje dla użytkownika końcowego

Teleusługi łączą usługę nośną z funkcjami terminala i sieci. Definiują sposób, w jaki użytkownik korzysta z określonej usługi oraz jakie funkcje musi zapewnić urządzenie końcowe.

• Telefonia (7 kHz): Standardowa telefonia wykorzystuje pasmo audio 3,1 kHz, natomiast telesługa ISDN obejmowała zakres do 7 kHz, dokładniej 50-7000 Hz. Szersze pasmo poprawiało jakość mowy i dźwięków w zastosowaniach profesjonalnych, takich jak studia dźwiękowe lub telekonferencje.
• Telefaks grupy 4: Cyfrowy standard faksu o wysokiej rozdzielczości. Starsze faksy analogowe mogły potrzebować minuty lub więcej na stronę, natomiast telefaks grupy 4 przez kanał B 64 kbit/s mógł w typowych warunkach przesłać stronę w ciągu kilku sekund. Czas zależał od zawartości dokumentu i procedur transmisji.
• Wideoteks: Usługa rozwijana przed upowszechnieniem World Wide Web, zapewniająca dostęp do tekstowych i prostych graficznych informacji z odległych baz danych, takich jak rozkłady jazdy, notowania giełdowe lub elektroniczne książki telefoniczne. Dostęp ISDN skracał czas wymiany danych względem wcześniejszych połączeń dial-up.

ITU-T klasyfikuje telefaks grupy 4 jako automatyczną teleusługę faksową, a wideoteks jako usługę dostępu do informacji i skrzynek wiadomości. Teleusługa telefonii 7 kHz różni się od usługi mowy 3,1 kHz, dlatego definicja usługi opisuje także możliwości wymagane od sieci i terminala.

Usługi dodatkowe: funkcje obsługi połączeń

Usługi dodatkowe uzupełniały usługi nośne i teleusługi. W ISDN komunikaty sterujące korzystały z kanału D, co pozwalało obsługiwać funkcje identyfikacji numeru, zarządzania połączeniem i wymiany informacji użytkownika.

Q.932 określa ogólne procedury usług dodatkowych używanych w trakcie istniejącego połączenia oraz procedur wywoływanych poza nim. Informacje sterujące są wymieniane kanałem D, a kanał B nadal przenosi dane powiązanej usługi użytkownika.