Wprowadzenie do ISDN | Teleinf Edu

ISDN na miedzianej pętli abonenckiej

Przed upowszechnieniem szerokopasmowego internetu użytkownicy korzystali z . W części dostępowej PSTN stosowano zwykle analogową transmisję głosu, chociaż sieć szkieletowa mogła być cyfrowa. Komputery wymagały przesyłania danych cyfrowych, więc modemy zamieniały je na sygnały dźwiękowe. Taki sposób transmisji ograniczał przepływność i zajmował łącze podczas połączenia.

ISDN, czyli Sieć Cyfrowa z Integracją Usług, wprowadzała cyfrowy interfejs użytkownik-sieć przeznaczony do transmisji głosu i danych. Wykorzystywała istniejącą infrastrukturę dostępową, w tym miedziane pary przewodów, oraz umożliwiała integrację usług głosowych, danych i obrazu w ramach jednej linii. Zakres dostępnych usług zależał od zastosowanego interfejsu i usługi nośnej.

Konfiguracja odniesienia ISDN

ITU-T zdefiniował w zaleceniu I.411 konfigurację odniesienia ISDN. Model rozróżnia grupy funkcjonalne, czyli role urządzeń, oraz punkty odniesienia opisujące interfejsy między tymi rolami.

Grupy funkcjonalne urządzeń

TE1 (Urządzenie końcowe typu 1): Urządzenie zgodne z ISDN, np. telefon ISDN lub terminal wideokonferencyjny.
TE2 (Urządzenie końcowe typu 2): Urządzenie bez interfejsu ISDN, np. telefon analogowy albo komputer ze standardowym modemem lub portem szeregowym.
TA (Adapter terminala): Adapter zapewniający urządzeniu TE2 połączenie z interfejsem ISDN. Bywa określany jako modem ISDN.
NT1 (Zakończenie sieciowe 1): Kończy dwuprzewodową pętlę abonencką i łączy ją z interfejsem użytkownika. Realizuje funkcje warstwy fizycznej.
NT2 (Zakończenie sieciowe 2): Urządzenie, takie jak cyfrowa centralka PABX lub router LAN, które może realizować przełączanie, koncentrację i obsługę wielu urządzeń ISDN.
LT/ET (Zakończenie liniowe/centralowe): Funkcjonalne zakończenia po stronie centrali operatora telekomunikacyjnego.

Punkty odniesienia i interfejs U

R: Interfejs między urządzeniem niezgodnym z ISDN (TE2) a jego adapterem (TA).
S: Czteroprzewodowy interfejs magistrali łączący urządzenia końcowe ISDN, czyli TE1 lub TA, z NT2. Na magistrali można podłączyć do 8 urządzeń.
T: Interfejs między NT2 a NT1. Gdy NT2 nie występuje, punkty S i T pokrywają się w interfejsie S/T na NT1.
U: Dwuprzewodowy interfejs fizyczny między NT1 a zakończeniem liniowym po stronie centrali. Oznacza interfejs pętli abonenckiej. Model punktów odniesienia w I.411 wymienia R, S i T.

Typy kanałów ISDN

ISDN organizuje przepływność dostępu w logiczne kanały cyfrowe. Każdy kanał ma określone zadanie związane z transmisją informacji użytkownika, sygnalizacją albo obsługą większej przepływności.

Kanał B, kanał nośny: Jest to kanał informacji użytkownika. W usłudze z komutacją łączy zapewnia przepływność $64 \text{ kbit/s}$ i może przenosić cyfrowy głos, dane komputerowe albo wideo.
Kanał D, kanał sygnalizacyjny: Jest to kanał sterujący. W zależności od dostępu działa z prędkością $16 \text{ kbit/s}$ albo $64 \text{ kbit/s}$ i przenosi informacje potrzebne do zestawiania, zarządzania oraz rozłączania połączeń na kanałach B, w tym wybierane cyfry i identyfikację dzwoniącego. Może również przenosić dane pakietowe o niskiej przepływności.
Kanały H, kanały o wyższej przepływności: Zostały zdefiniowane dla aplikacji wymagających większej przepływności niż pojedynczy kanał B. Zapewniają przepływności $384 \text{ kbit/s}$ (H0), $1536 \text{ kbit/s}$ (H11) i $1920 \text{ kbit/s}$ (H12).

Dostęp ISDN: BRI i PRI

Na podstawie tych struktur ISDN definiowano dwa podstawowe warianty dostępu: BRI z mniejszą liczbą kanałów oraz PRI z większą liczbą kanałów. Każdy wariant kierowano do innego zakresu zastosowań.

Dostęp podstawowy BRI

BRI przeznaczono dla użytkowników domowych i małych firm. Dwa kanały B pozwalały prowadzić transmisję danych lub głosu bez ograniczenia do pojedynczego połączenia modemowego.

2B + D₁₆

Dwa kanały B po 64 kbit/s dla głosu lub danych.
Jeden kanał D 16 kbit/s dla sygnalizacji.
Całkowita przepływność danych użytkownika: 128 kbit/s.

Dostęp pierwotny PRI

PRI przeznaczono dla większych organizacji. Grupuje wiele kanałów B i pozwala podłączyć cyfrowe centrale PBX do sieci publicznej.

Europa/Reszta Świata: 30B + D₆₄

Ameryka Północna/Japonia: 23B + D₆₄

23 lub 30 kanałów B po 64 kbit/s.
Jeden kanał D 64 kbit/s dla sygnalizacji.
Całkowita przepływność: 2.048 Mbit/s (E1) lub 1.544 Mbit/s (T1).