Zadania sygnalizacji w telefonii analogowej
Sygnalizacja przenosi informacje potrzebne do zestawienia, nadzorowania i zwolnienia połączenia. W lokalnej pętli abonenckiej wykorzystuje zmiany prądu stałego, napięcie wywołania oraz tony akustyczne. Sygnały te sterują połączeniem i nie są częścią rozmowy użytkowników.
- Nadzór linii wykrywa zajęcie, odpowiedź i rozłączenie.
- Sygnalizacja adresowaprzekazuje cyfry wybieranego numeru.
- Sygnały postępu połączeniainformują użytkownika o gotowości centrali, wywołaniu, zajętości albo błędzie.
Sygnały stałoprądowe i przemienne
Stan pętli jest rozpoznawany na podstawie prądu stałego. Tony wybierania i postępu połączenia mieszczą się w paśmie akustycznym, dlatego mogą być odbierane przez słuchawkę. Napięcie dzwonienia ma częstotliwość poniżej pasma rozmównego i uruchamia układ wywoławczy aparatu.
Określenia sygnalizacja wewnątrzpasmowa i pozapasmowa odnoszą się do położenia częstotliwości względem kanału rozmównego. Nie opisują miejsca fizycznego generowania sygnału ani kierunku jego transmisji.
Zajęcie linii i sygnał zgłoszenia
- W stanie aparat nie pobiera roboczego prądu pętli.
- Podniesienie słuchawki zamyka obwód. Centrala wykrywa stan i rezerwuje układ odbioru cyfr.
- Sygnał zgłoszenia informuje abonenta, że centrala jest gotowa do przyjęcia numeru. Jego częstotliwość i kadencja zależą od krajowego planu tonów.
Wybieranie impulsowe i DTMF
Wybieranie impulsowe koduje cyfrę liczbą krótkich przerw prądu pętli. Dziesięć impulsów oznacza cyfrę 0. Metoda wymaga zachowania dopuszczalnej częstotliwości impulsów oraz proporcji czasu przerwy i zwarcia pętli.
DTMF koduje klawisz parą jednoczesnych tonów. Jeden ton pochodzi z grupy niskiej, a drugi z grupy wysokiej. Zalecenie ITU-T Q.23 określa częstotliwości 697, 770, 852 i 941 Hz dla wierszy oraz 1209, 1336, 1477 i 1633 Hz dla kolumn.
Odbiornik DTMF sprawdza obecność obu składowych, ich poziomy i czas trwania. Zapobiega to uznaniu fragmentu mowy za cyfrę. Cztery kolumny i cztery wiersze pozwalają zakodować 16 znaków, chociaż typowy aparat abonencki udostępnia 12.
Wywołanie i zestawienie toru rozmównego
- Centrala analizuje odebrane cyfry i wybiera trasę do abonenta docelowego.
- Jeżeli linia docelowa jest wolna, dołącza do niej napięcie wywołania. Abonent inicjujący otrzymuje ton zwrotny dzwonienia.
- Podniesienie słuchawki przez abonenta wywoływanego powoduje przepływ prądu w jego pętli. Centrala przerywa wywołanie i rejestruje odpowiedź.
- Zestawiony tor przenosi sygnał rozmówny. W sieci cyfrowej analogowy sygnał lokalnej pętli jest wcześniej zamieniany na kanał PCM.
Tony postępu połączenia
- Ton zwrotny dzwonieniapotwierdza, że sieć wywołuje abonenta docelowego. Ton powstaje w sieci niezależnie od dźwięku dzwonka aparatu docelowego.
- Ton zajętości oznacza, że linia lub wymagany zasób jest zajęty.
- Ton przeciążenia informuje o braku zasobów potrzebnych do zestawienia połączenia.
- Komunikat słowny może przekazać dokładniejszą przyczynę niepowodzenia, na przykład brak numeru.
Częstotliwości i rytmy tonów różnią się między planami krajowymi. Wartości właściwe dla jednej sieci nie powinny być przedstawiane jako uniwersalne parametry POTS.
Rozłączenie połączenia
Odłożenie słuchawki otwiera pętlę i powoduje zanik prądu. Centrala wykrywa zmianę, kończy naliczanie opłat i rozpoczyna zwalnianie toru. Zachowanie po odłożeniu słuchawki tylko przez jedną stronę zależy od systemu komutacyjnego i przyjętych czasów nadzoru.
Nie ma jednej zwłoki rozłączenia właściwej dla wszystkich central. Parametry czasowe należy wiązać z konkretnym systemem albo dokumentem operatora. Stałym kryterium na lokalnej pętli pozostaje wykrycie przejścia ze stanu off-hook do on-hook.