Monitorowanie Wydajności SDH

Monitorowanie wydajności SDH

Monitorowanie wydajności SDH wykorzystuje bajty narzutu do raportowania błędów transmisji i defektów na określonych warstwach transportowych. Zalecenie ITU-T G.826 definiuje parametry blokowe dla cyfrowych ścieżek o przepływności równej lub większej od przepływności podstawowej oraz parametry bitowe i BER dla połączeń poniżej tej przepływności. Definicje odnoszą się do jednego kierunku transmisji, a punkty końcowe ścieżki mogą zbierać obserwacje. Wyniki opisują ścieżkę transportową i nie zastępują pomiarów jakości aplikacji.

Narzut przenosi kody wykrywania błędów i wskazania defektów, które można oceniać na granicach sekcji oraz ścieżki. Sieć może rozróżnić zdarzenie lokalnego odcinka od błędu zgłoszonego dla transportowanego Kontenera Wirtualnego. można przeliczyć na zdarzenia zdefiniowane w G.826. G.784 przewiduje zbieranie danych o wydajności na żądanie, po przekroczeniu progów oraz okresowo w celu analizy trendów. Liczniki wspierają decyzje utrzymaniowe, lecz nie są bezpośrednim wynikiem pomiaru jakości usługi aplikacyjnej.

Parzystość z przeplotem bitowym BIP w warstwach SDH

Podstawowym narzędziem wykrywania błędów transmisji w SDH jest parzystość z przeplotem bitowym (BIP). Mechanizm działa w kilku warstwach sieci i wiąże wykryty blok błędny z zakresem sekcji albo ścieżki.

Obliczanie i zakres BIP

W obliczeniu BIP-N bity sprawdzanego bloku są przypisywane do N umownych kolumn. Nadajnik oblicza parzystość parzystą dla każdej kolumny i umieszcza N wyników w odpowiednim polu narzutu. Odbiornik powtarza obliczenie dla tego samego zakresu. Różnica między wektorami wskazuje blok błędny, lecz nie określa pozycji ani liczby błędnych bitów.

SDH stosuje kontrolę BIP w trzech warstwach transportowych oraz w ścieżce niższego rzędu.

B1 (BIP-8), sekcja regeneratorowa: Nadajnik oblicza parzystość BIP-8 dla wszystkich bitów poprzedniej ramki STM-N po skramblowaniu i umieszcza wynik w bajcie B1 bieżącej ramki przed jej skramblowaniem. Regenerator porównuje wartość dla jednego odcinka między sąsiednimi punktami zakończenia sekcji.
B2 (BIP-N × 24), sekcja multiplekserowa: Bajty B2 obejmują wszystkie bity poprzedniej ramki STM-N z wyjątkiem jej pierwszych trzech wierszy SOH. Dla STM-1 stosuje się BIP-24, a dla STM-4 BIP-96 ( $4 \times 24$ ). Zakres obejmuje sekcję multiplekserową wraz z pośrednimi odcinkami regeneratorowymi.
B3 (BIP-8), ścieżka: Bajt B3 należy do POH i zawiera parzystość obliczoną dla poprzedniego VC-4 albo VC-3. Punkt końcowy ścieżki może ocenić pojedynczy ładunek klienta niezależnie od innych usług przenoszonych w tym samym STM-N.
V5 (BIP-2), ścieżka niższego rzędu: VC-11 i VC-12 wykorzystują dwa bity BIP w bajcie V5. Razem z pozostałymi polami POH przekazują one informacje o błędach, defektach, etykiecie i stanie ścieżki.

Zdarzenia i parametry G.826

G.826 przelicza bloki błędne i defekty na zdarzenia jednosekundowe oraz współczynniki jakości. Pomiary mogą być raportowane dla okresów 15-minutowych i 24-godzinnych. Definicje wykorzystują liczbę dostępnych sekund albo bloków, dlatego oddzielają pojedynczy blok błędny, sekundę poważnie zaburzoną i czas niedostępności.

Blok błędny EB i sekunda z błędami ES: EB jest blokiem zawierającym co najmniej jeden błędny bit wskazany przez zastosowany kod detekcji. ES to sekunda, w której wystąpił co najmniej jeden EB albo defekt. Zdarzenie jest liczone dla badanego kierunku i ścieżki.
Sekunda poważnie zaburzona SES i SESR: Dla ścieżki SES oznacza sekundę zawierającą co najmniej 30 procent bloków błędnych albo co najmniej jeden defekt. SES jest podzbiorem ES, a SESR = SES / dostępne sekundy.
Blok błędny tła BBE i BBER: BBE jest blokiem błędnym, który nie należy do SES. Współczynnik BBER = BBE / dostępne bloki, przy czym z mianownika wyłącza się bloki należące do SES.
Sekunda niedostępności UAS: Niedostępność rozpoczyna się wraz z początkiem dziesięciu kolejnych SES. Te dziesięć sekund należy do okresu niedostępności. Okres dostępny rozpoczyna się wraz z początkiem dziesięciu kolejnych sekund bez SES.

W tabelach progów dla monitorowania ścieżek SDH wartość zależy od typu VC. Dla VC-11, VC-12 i VC-2 przyjmuje się 600 bloków błędnych na sekundę, a dla VC-3 i VC-4 2400 bloków błędnych na sekundę. Próg należy interpretować razem z typem monitorowanej ścieżki i zastosowanym kodem detekcji.

Defekty i sygnały utrzymaniowe

Zdarzeniom wydajności towarzyszą wskazania defektów opisujące brak sygnału optycznego, utratę ramkowania albo defekt zgłoszony przez inny element sieci. Element odbiorczy może wysłać w dół sieci sygnał zastępczy, a w kierunku źródła zdalne wskazanie defektu. Kierunek tych komunikatów pozwala oddzielić miejsce wykrycia od miejsca powstania awarii.

Defekty transportowe

: Odbiornik nie wykrywa sygnału optycznego na wejściu. Przyczyną może być przerwanie włókna, rozłączenie toru albo awaria nadajnika, więc alarm opisuje zaobserwowany brak sygnału i wymaga dalszej lokalizacji przyczyny fizycznej.
Utrata ramki LOF: Odbiornik ma sygnał na wejściu, lecz nie utrzymuje prawidłowego wzorca ramkowania A1 i A2. Funkcja przetwarzająca nie może wtedy wyznaczyć granic ramek STM-N.

Sygnały komunikacji o awarii

AIS i RDI przekazują skutek oraz kierunek defektu. Dokładne kodowanie zależy od warstwy SDH, w której działa funkcja utrzymaniowa.

Sygnał wskazania alarmu AIS: Po wykryciu LOS albo LOF element może wysłać w dół sieci zdefiniowany sygnał zastępczy zamiast przekazywać uszkodzony ładunek klienta. Kolejne elementy otrzymują informację o defekcie położonym przed punktem generującym AIS, co ogranicza kaskadę lokalnych alarmów. Format sygnału zależy od obsługiwanej warstwy i może wykorzystywać wzorzec jedynek określony w jej definicji.
Zdalna sygnalizacja defektu RDI: RDI jest wysyłane w kierunku źródła, aby poinformować o defekcie wykrytym na końcu zdalnym. Dla sekcji multiplekserowej MS-RDI wykorzystuje bity 6 do 8 bajtu K2, a dla ścieżki wskazanie jest przenoszone w bajcie G1. Kierunek zwrotny pozwala źródłu powiązać alarm z transmitowaną sekcją albo ścieżką.