Mapowanie PDH w SDH | Teleinf Edu

Cel mapowania sygnałów PDH

Mapowanie określa sposób umieszczenia bitów sygnału PDH w polu kontenera SDH. Strumień wejściowy ma nominalną przepływność, lecz jego zegar nie jest związany fazowo z zegarem sieci synchronicznej. Bez mechanizmu dopasowania liczba bitów przypadających na kolejne ramki mogłaby się okresowo różnić.

Sygnał o takim charakterze jest określany jako . Układ mapujący rozmieszcza dane w pozycjach ładunku i wykorzystuje pozycje justyfikacyjne do kompensowania różnicy częstotliwości. Informacja sterująca pozwala odbiornikowi rozpoznać, czy dana pozycja zawiera bit klienta.

Etapy od kontenera do ramki STM-N

Sygnał klienta jest odwzorowywany do odpowiedniego kontenera C-n.
Dodanie narzutu ścieżki POH tworzy kontener wirtualny VC-n.
Wskaźnik wiąże VC niższego rzędu z jednostką TU albo VC wyższego rzędu z jednostką AU. Wskaźnik określa położenie początku kontenera wirtualnego.
Jednostki dopływowe są grupowane w TUG, a następnie umieszczane w VC-4. Jednostki administracyjne tworzą grupę AUG przenoszoną w STM-N.

Mapowanie rozmieszcza bity sygnału klienta. Dodanie POH tworzy nadzorowaną ścieżkę, a multipleksacja łączy gotowe jednostki w strukturę o większej pojemności. G.707 opisuje te operacje osobno, dlatego sama nazwa kontenera nie określa pełnego układu bitów.

Mapowanie sygnału E1

Sygnał E1 ma przepływność $2{,}048\ \text{Mbit/s}$ . W europejskim wariancie SDH jest odwzorowywany do C-12. G.707 opisuje mapowanie asynchroniczne i bajtowo synchroniczne sygnału 2048 kbit/s. Po dodaniu narzutu ścieżki niższego rzędu powstaje VC-12, a wskaźnik wiąże ten kontener z TU-12.

\text{E1} \rightarrow \text{C-12} \rightarrow \text{VC-12} \rightarrow \text{TU-12}

Trzy TU-12 są łączone w jedną grupę TUG-2.
Siedem grup TUG-2 tworzy jedną TUG-3.
Trzy grupy TUG-3 wypełniają obszar przeznaczony dla nich w VC-4.

Iloczyn $3 \cdot 7 \cdot 3 = 63$ wyjaśnia, dlaczego pojedynczy STM-1 może przenosić 63 sygnały E1 w tej strukturze multipleksacji. Wynik nie oznacza, że C-4 zawiera bezpośrednio 63 nieprzetworzone strumienie. Każdy E1 ma wcześniej utworzony VC-12 i własne położenie w hierarchii TU/TUG.

Mapowanie sygnału E3

Sygnał E3 o przepływności $34{,}368\ \text{Mbit/s}$ jest mapowany do C-3. Dodanie narzutu ścieżki tworzy VC-3. W wariancie z jednostką dopływową wyższego rzędu wskaźnik wiąże VC-3 z TU-3. TU-3 jest następnie umieszczany w TUG-3 i przenoszony w VC-4.

\text{E3} \rightarrow \text{C-3} \rightarrow \text{VC-3} \rightarrow \text{TU-3} \rightarrow \text{TUG-3} \rightarrow \text{VC-4}

C-3 jest również wykorzystywany dla sygnału DS3 o przepływności $44{,}736\ \text{Mbit/s}$ . Zbieżność oznaczenia kontenera nie oznacza identycznego układu bitów mapujących. Procedura musi odpowiadać przepływności, tolerancji zegara i formatowi konkretnego sygnału wejściowego.

Mapowanie sygnału E4

Sygnał E4 o przepływności $139{,}264\ \text{Mbit/s}$ jest odwzorowywany bezpośrednio do C-4. Po dodaniu narzutu ścieżki powstaje VC-4. Wskaźnik AU-4 określa jego położenie względem ramki, a jednostka AU-4 jest przenoszona w grupie AUG modułu STM-N.

\text{E4} \rightarrow \text{C-4} \rightarrow \text{VC-4} \rightarrow \text{AU-4} \rightarrow \text{AUG}

E4 od razu wykorzystuje kontener wyższego rzędu, więc jego droga nie obejmuje grupowania TU-12 i TUG-2. Bezpośrednie odwzorowanie do C-4 skraca sekwencję struktur względem mapowania E1.

Odtwarzanie sygnału po stronie odbiorczej

Odbiornik wykonuje operacje w odwrotnej kolejności. Najpierw lokalizuje VC na podstawie wskaźnika, następnie wydziela kontener i interpretuje informacje sterujące justyfikacją. Informacje te pozwalają usunąć pozycje wypełniające i odtworzyć taktowanie sygnału PDH.

Poprawna interpretacja bitów sterujących jest konieczna do zachowania liczby i kolejności bitów klienta. Utrata zgodności wieloramki albo błędna decyzja justyfikacyjna powoduje błędy w odtworzonym strumieniu, mimo że sama rama STM-N może nadal zachowywać prawidłową synchronizację.