Kontenery SDH (C-n)

Miejsce kontenera w strukturze SDH

Kontener SDH, oznaczany symbolem C-n, jest polem o ustalonej pojemności przeznaczonym do przenoszenia sygnału dopływowego. Wartość n wskazuje poziom hierarchii. Nie oznacza ona numeru kolejnego kontenera ani liczby umieszczonych w nim kanałów.

Sygnałem dopływowym może być strumień PDH, na przykład E1, E3 lub E4. Kontener określa ilość miejsca dostępnego dla takiego sygnału. Sposób rozmieszczenia bitów klienta, bitów uzasadnienia oraz informacji potrzebnych do dopasowania zegarów określa osobna procedura mapowania. Stosuje się mapowanie asynchroniczne albo bajtowo synchroniczne. Wynik musi zachować kolejność informacji klienta i zapewnić odbiornikowi możliwość odtworzenia jego zegara.

Kontener i kontener wirtualny

Sam kontener zawiera pole przeznaczone dla sygnału klienta. Po dodaniu narzutu ścieżki POH powstaje kontener wirtualny VC-n. Narzut ścieżki przenosi informacje wykorzystywane do nadzorowania połączenia między punktem utworzenia i zakończenia VC-n.

W przypadku kontenera wyższego rzędu stosuje się narzut ścieżki wyższego rzędu. Kontenery niższego rzędu otrzymują własny narzut, zanim zostaną zgrupowane w strukturze nadrzędnej. Takie rozdzielenie umożliwia kontrolę jakości konkretnej ścieżki niezależnie od pozostałych sygnałów w ramce STM-N.

Przepływność pola ładunku VC nie jest równa przepływności sygnału dopływowego. Dla VC-11, VC-12, VC-2, VC-3 i VC-4 wynosi ona odpowiednio 1,600, 2,176, 6,784, 48,384 oraz 149,760 kbit/s. Różnica obejmuje miejsce na dopasowanie częstotliwości i strukturę transportową. Nie jest to dodatkowy kanał użytkownika.

Kontenery niższego rzędu

Kontenery niższego rzędu są przeznaczone dla sygnałów o przepływności mniejszej od pojemności kontenera C-3 lub C-4. Po utworzeniu odpowiedniego VC-n są łączone w grupy jednostek dopływowych.

• C-11 jest związany z sygnałem DS1 o przepływności $1{,}544\ \text{Mbit/s}$. Występuje przede wszystkim w północnoamerykańskiej hierarchii cyfrowej.
• C-12 przenosi sygnał E1 o przepływności $2{,}048\ \text{Mbit/s}$. Jest podstawowym kontenerem niższego rzędu w systemach wywodzących się z europejskiej PDH.
• C-2 przewidziano dla sygnału o przepływności $6{,}312\ \text{Mbit/s}$. W praktycznych zestawieniach spotyka się go rzadziej niż C-11 i C-12.

Kontenery wyższego rzędu

• C-3 zajmuje 9 wierszy i 84 kolumny pola ładunku, co daje 756 bajtów w powtarzającej się strukturze ramkowej. Kontener może przenosić między innymi E3 o przepływności$34{,}368\ \text{Mbit/s}$ albo DS3 o przepływności$44{,}736\ \text{Mbit/s}$. Dla tych sygnałów stosuje się odmienne warianty odwzorowania.
• C-4 ma 9 wierszy i 260 kolumn, czyli 2340 bajtów. Jego pojemność pozwala odwzorować sygnał E4 o przepływności $139{,}264\ \text{Mbit/s}$. Po dodaniu dziewięciu bajtów POH w każdej ramce powstaje VC-4 o szerokości 261 kolumn.

Dobór kontenera

Kontener dobiera się do nominalnej przepływności i formatu sygnału klienta. Pojemność C-n jest większa od samego strumienia danych, ponieważ musi również uwzględnić pozycje potrzebne do dopasowania częstotliwości. Nie należy zatem obliczać wykorzystania kontenera wyłącznie jako ilorazu przepływności klienta i przepływności STM-N.

Mapowanie i multipleksacja są osobnymi etapami. Kontener opisuje pojemność pola ładunku, natomiast hierarchia TU, TUG, AU i AUG opisuje sposób przenoszenia kontenerów wirtualnych wewnątrz ramki transportowej.

W mapowaniu asynchronicznym bity uzasadnienia pozwalają kompensować różnicę między zegarem klienta i zegarem sieci. Po zapisaniu sygnału w C-n urządzenie dołącza POH, tworzy VC-n, a następnie umieszcza go w odpowiedniej jednostce TU lub AU. Dopiero te jednostki są multipleksowane do grup TUG albo AUG.